جهان جایگاه محو و اثبات است، چون خدا خدای محو و اثبات است. خداوند می نویسد و پاک می کند. داستان نوشتن و پاک کردن حق طولانی است. اگر خداوند می نوشت و پاک نمی کرد، جهان تحمل ناپذیر می شد و هیچ گناهی بخشیده نمی شد و قانون مهر و قاعده محبت از بین می رفت. در این صورت، جهان از عاطفه خالی می شد. اینکه اشخاص متنفر می شوند ولی دو ساعت بعد دلتنگ هم می شوند، از این روست که خداوند چیزی را پاک کرده است. اگر محو خداوند نبود، و جهان بر منوال «اثبات» می چرخید، تنفر بی پایان کار می شد. قرآن پر از این قضایاست. اس

امروزه فسادی وجود ندارد که نبض آن در دست پول نزند. در اصل، اصلی ترین قدرت پول تولید فساد است‌.* خداوند مدارک و مدارجی الزاما غیرحوزوی و غیردانشگاهی دارد که به هرکس بخواهد عطا می کند. آنکه خدا به او حکمت داده باشد، ممکن است خط نداند و حتی نتواند اسمش را بنویسد.*اشخاص و قضایا دقیقا از دل و درون یکدیگر خارج می‌شوند ولی ادعای استقلال می کنند. *مخالفت با عقل نه ممکن است نه شایسته اما چه باید کرد که نه عقل به همه چیز دست می یابد، نه همه چیز عقلانی است.*نه برای تلخی واقعیت معادلی وجود دارد، نه برای ش

انسان با ایمان آماده مردن است، تا کشتن. ایمان با مرگ در پیوند است، نه قتل مگر در مواردی که خدای حکم کند.*بزرگترین علامت سو استفاده از دین، وجود کاخ هایی است که در جهان به نام دین و به کام ارباب ادیان ساخته شده است. کاخ هایی که به نام دین ساخته شده جز اینکه انسان را از خدا دور کند، چه فایده‌ای داشته است؟ *نامناسب ترین جا برای معنویت جامعه‌ای است تظاهر درآن جا را بر دین تنگ کرده باشد. در جامعه ریاکار عرفان نه شکل می گیرد نه تداوم می یابد.*«لوث شدن»، «مبتذل شدن» و «متورم شدن» سه خصلت طبیعی هر چیزی

صنعت توفیقی است و عرفان توفیقی دیگر. آنطور که پیداست ایرانی ها توفیق عرفان را از دست داده اند و توفیق صنعت را به دست نیاورده اند.*ما اصولا هیچ تصوری از انسان آینده نداریم همچنانکه تصوری از جهان آینده نداریم. *در ایران عزيز ما همه چیز با گذشت زمان چنان مورد هجوم و حمله قرار می گیرد که روح خودش را بکلی از دست می دهد. نزول این بلا یا فاجعه را می توان در سرنوشت منقرض شده «کتاب» دید که به گونه ای دیگر در حال رقم خوردن به ابزارهای دیجیتال است.*اینطور که پیداست ما شرایط زندگی را برای همدیگر سخت کرده ا